ilsefeenstra, 16 januari 2012
Nederland , Den Haag 3°

Alle begin heeft een einde

Ja, daar zit je dan. Zonder dat de helft het weet allang en breed op Accra Airport. De verassing zal zaterdagmiddag 14 januari pas compleet zijn, dan viert mijn lieve Opa zijn verjaardag met de veronderstelling dat ik nog in Ghana ben.
Het is heel raar om mijn laatste uren, want die zijn allang ingegaan, in Ghana te zijn zonder dat aan de grote klok te hangen. Het voelt stiekem, wat het ook wel een beetje is.

Na de Green Turtle Lodge ben ik doorgetrokken naar Cape Coast. Ik heb helaas geen zeeschildpadden gezien in Dixcove, maar dat mag de pret niet drukken. Ik vond het heerlijk om even bij te komen aan het strand, tenminste, de eerste dag. Ik vergeet bijna altijd dat ik het niet zo goed kan, 3 dagen alleen maar op het strand liggen. Gelukkig ook een heleboel andere dingen te doen dus heb ik me daar maar mee bezig gehouden.
Na de chilldagen op het strand ben ik richting Cape Coast vertrokken. Ik heb een taxi naar Takoradi gedeeld met drie andere meiden, een Nederlandse, een Australische en een Deense. Deze meiden deden vrijwilligerswerk in Accra en waren een weekje weggegaan.
De Taxichauffeur had zo ontzettende haast, het leek serieus meer op een achtbaan dan op een taxirit. De weg is heuvelachtig en meneer de Chauffeur ging met 100 eroverheen. Ik ben er niet achter gekomen of het 100 KM of 100 Miles was,maar het voelde als een echte achtbaanrit. We kwamen dus ruim voor onze berekening in de tijd aan in Takoradi.
Daar heb ik een trotro gepakt samen met het Nederlandse meisje, Eline. Zij ging ook naar Cape Coast, dus we zijn samen gegaan. Omdat Eline nog niet naar Kakumpark was geweest is zij na aankomst daarheen gehold en ben ik alvast langs de straatjes gelopen om leuke dingetjes te kopen. Dit maakte dat ik echt een ultiem vakantiegevoel had. Heerlijk, langs de winkeltjes en stalletjes struinen en kijken wat voor rotzooi je allemaal mee kan nemen.
Toen Eline terug was van haar klimtocht zijn we naar het kasteel gegaan. Eigenlijk is dit kasteel de Engelse versie van Elmina. Vanuit respectievelijk Cape Coast en Elmina hebben de Engelsen en de Nederlanders hun slavenhandel gedreven. Raar om op z’n plek te zijn. Ik weet dat hier verschrikkelijke dingen gebeurt zijn, waar wij als Nederlanders niet alleen volop aan mee hebben gedaan, maar ook nog eens keihard van hebben geprofiteerd.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het Nederlandse kasteel in Elmina mooier vond, maar daar kunnen wij de credits niet voor opstrijken, de Portugezen hebben het namelijk gebouwd. Wij Nederlanders hebben het kasteel ingenomen en er daarna slaven in gevangen gehouden, dat is onze rol in de geschiedenis van Ghana. Het is bijna niet te beschrijven hoe raar het is om je op dat moment ineens te schamen voor je afkomst.
Ik kan me herinneren dat een roots-toerist vrij boos was in Elmina. Begrijpelijk, het gaat om zijn voorouders die afgevoerd zijn in dit kasteel. Het enige wat ik tegen mezelf bleef zeggen was: vraag alsjeblieft niet waar ik vandaan kom want dan moet ik Nederland zeggen.
In Cape Coast waren ook roots-toeristen, dit zijn overwegend Afro-Amerikanen uit Amerika die de omgekeerde route doen die hun voorouders gedaan hebben. Via het zuiden van Amerika, langs de Nederlandse Antillen naar Ghana. Sommige stoppen daar, sommige gaan verder op zoek naar de regio waar hun voorouders van weggenomen zijn, dus richting het noorden, Burkina Faso, Mali, Togo en de Sahara in.
Wat ik als laatste met jullie wil delen over de slavenforten is de inscriptie die beschreven staat hierin.

In everlasting memory,
of the anguish of our ancestors,
may those who died rest in peace,
may those who return find their roots,
may humanity never again perpetrate such injustice to humanity.
We the living vow to uphold this.

En toen ging de tijd helemaal belachelijk snel. Ik had nog twee dagen over en dan moest ik s’ avonds richting Nederland vliegen. De dag erna hebben Eline en ik nogmaals de winkeltjes afgestruind en Eline is daarna vertrokken naar Accra.
De volgende ochtend zou ik gaan. Dat was weer een hele beleving. Nederlands als ik ben had ik bedacht dat het handig is om bij zoveel mogelijk mensen na te vragen hoe ik het beste mijn reis naar Accra aan kon pakken. Prima idee, behalve als iedereen iets anders aangeeft. Wat voor mij natuurlijk het geval was. Je kunt vanuit Cape Coast op een heleboel manieren naar Accra reizen. Met de trotro, dat kan de hele dag. Met de STC bus, dan moet je vroeg op en eigenlijk al een kaartje halen van te voren. Met de Metro Mass, die gaat bijna elk uur. En met een mini-express busje. Deze heb ik alleen nooit gevonden en nog nooit eerder van gehoord, dus deze optie heb ik overgeslagen.
Op advies van de receptioniste ben ik naar het Metro Mass station gegaan en na een half uur konden we vertrekken. De tocht was best goed te doen, lekker muziekje in en genieten van mijn laatste keer rijden door Ghana.
Accra is erg druk, dat merk je al voordat je er bent, de voorsteden staan namelijk ook bijna altijd vol met files. Dus aankomen in Accra duurt altijd lang en was iets minder prettig.
En dan stap je de bus nog niet uit of er staan al drie taxi-chauffeurs aan je arm te trekken dat zij je echt waar voor het goedkoopste erheen gaan brengen. OBRONI where are you going x 14.
Toen een van de beste mannen mijn koffer vastpakte was ik er klaar mee. Ik zei dat ik die heel goed zelf kan tillen en dat ik niet met hem mee zal gaan omdat hij gelijk mijn spullen van me afpakt. Dit was een giller voor de rest, wat de bewuste chauffeur er beteuterd bij liet staan. Ik heb nog lief naar hem gezwaaid (vanuit een andere taxi) en toen kon hij wel weer lachen.

Mijn laatste dag heb ik me eindelijk als verwende blanke gedragen. Ik heb mijn laatste uren Ghana in The Holiday Inn besteed. Toen ik van Saskia hoorde dat ze daar een pedicure geven was ik eigenlijk al om. Geloof me, na 3 maanden Tamale zijn mijn voeten zo vies dat ik ze zelf niet meer schoon kon krijgen. Ik weet dan ook niet of het vrouwtje van de pedicure mij nu nog aardig vind.
Ik ben twee keer in bad geweest, heb me flink schoon geschrobd en toen richting Accra airport.
Waar ik een sandwich heb gegeten, ik vond hem niet eens zo heel vies, maar bij de laatste hap kwam er een behulpzame rus naar me toe om me te vertellen dat ik beter geen sandwiches kan eten hier.. Uuuhhm, je bent te laat, dat heb ik net gedaan. Zijn antwoord? Ja dat weet ik, ik heb het gezien , vies zijn ze he! Beetje mosterd na de maaltijd.

Nu wacht ik even tot de rij om te boarden, dan richting Amsterdam. Wat ik als eerder ga doen als ik thuis ben? Naar de kapper, drie maanden zand, droogte en zon hebben ervoor gezorgd dat ik een stuk touw in plaats van haar meeneem naar Nederland. Ohja, en kaas eten

Ik wil jullie bedanken voor de lieve en steunende reacties die jullie mij gestuurd hebben, ik denk dat het echt onderschat word van wat voor waarde dit heeft. Er is vaak tegen mij gezegd dat mensen het gevoel hebben dat ze over mijn schouder meekijken terwijl ik in Ghana was, met jullie reacties hebben jullie mij het omgekeerde gegeven, ik kon weer even over jullie schouder meekijkenen mezelf in Nederland wanen, alleen dan iets warmer, bedankt daarvoor!

Liefs en tot snel, sneller dan jullie dachten

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl